Biogramy znamienitych kapłanów

"Mijają lata i gaśnie pamięć ludzka o tych, którzy żyli przed nami. Dzieje życia wielu z nich zasługują na utrwalenie."

 

Ks. Aleksander Pestrych (1819 - 1872)

 

Dziekan zbąszyński. Zmarł 13 sierpnia 1872 roku. Był to człowiek wysokiej zacności, kapłan kościelnego ducha pełny. Urodził się w 1819 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1845, a proboszczem w Rokitnie został w 1850 roku. Kilka lat wcześniej został dotknięty paraliżem. Kapłan bardzo gorliwy. Kochał bardzo i z wielką czcią otaczał w głównym ołtarzu cudowny obraz Najświętszej Maryi Panny. Przywiązany bardzo do Stolicy Apostolskiej, jeździł do Rzymu, ostatni raz w czasie Soboru. Należał do grona ludzi wykształconych i ciągle umysłowo pracował. Odznaczał się wymową kaznodziejską. Posiadał odwagę cywilną, potrafił bronić swoich poglądów i przekonań. Zawsze na pierwszym miejscu kładł interes Kościoła, ale się kraju nie wyrzekał pomimo dobrych stosunków niemieckich trzymał ze społeczeństwem polskim, toteż śmierć jego była ciężką stratą dla archidiecezji.

 

Ks. Józef Szubert (1815 - 1872)

Podczas pogrzebu przyjaciel ks. Aleksandra Pestrycha, 18 sierpnia wydarzył się smutny wypadek.  ks. Szubert ciężko zachorował, przyczyna - wezwał innych księży do niesienia trumny z kościoła na cmentarz i niósł ją na ramieniu swoim wraz z konfratami, na cmentarzu nad grobem przemówił w gorących wyrazach, gdy wrócił z pogrzebu do zakrystii został rażony paraliżem i po pięciodniowej chorobie umarł. Był to zacny, serdeczny kapłan. Należał do najgorliwszych kapłanów, zawsze dobro kościoła miał na pierwszym względzie. Urodzony  w 1815 roku, wyświęcony został na kapłana w 1842 roku, probostwo w Kamionnie objął w 1855 roku. Człowiek szczery, do ofiar zawsze skłonny, dochody swoje w cichości na dobre uczynki rozdawał. Kiedy poruszono sprawę przywrócenia w Międzychodzie zniesionej szkoły katolickiej, choć nie zasobny, ofiarował na ten cel tysiąc talarów.

 

Źródło Tygodnik Katolicki 1872.