"Przed Twe ołtarze zanosim błaganie"

Słowa refrenu znanej religijno - patriotycznej pieśni są właściwym mottem omówienia ołtarzy Fary. Uroczystego ich poświęcenia dokonał Ks. Arcybiskup Henryk Muszyński 12.11.2000 r. - w 90 rocznicę śmierci Króla Czynu jak nazwano ks. P. Wawrzyniaka. Nie do przecenienia jest także fakt sprawowania przez Niego przy tych „stołach ofiarnych" Mszy św. Dziś uczestniczymy w liturgii przy tych samych ołtarzach, co kiedyś nasi przodkowie. Możemy kontynuować modlitewną pieśń „... Ojczyznę wolną pobłogosław Panie!", w odróżnieniu od czasów „..Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie!".

12 września 1974 roku za administrowania kościołem przez ks. Stanisława Obarskiego, zdemontowano i  usunięto prawie stuletni ołtarz główny. Na ścianie nad tabernakulum, pozostał jedynie krucyfiks z 1511 roku. Pojawiły się za to plastikowe, złocone plakiety tematyczne jak: "Ofiara Abrahama", "Modlitwa w Ogrójcu", "Zmartwychwstanie" autorstwa plastyka z Poznania Olechowskiego. Nowa aranżacja wnętrza świątyni na współczesne nie trafiła do gustu większości parafian, budził wręcz kontrowersje. Elementy starego wystroju kościoła zostały przekazane innym parafiom, ołtarz drewniany do Niestronna, konfesjonały do Wylatowa, witraże do kościoła pw. św. Jana Chrzciciela w Gnieźnie, a Droga Krzyżowa do kościoła w Kołodziejewie. W 1998 roku obecny proboszcz ks. Zenon Lewandowski przystąpił do rekonstrukcji ołtarza głównego. Odnowa i rekonstrukcja ołtarza nie była łatwa. Po zdemontowaniu ołtarza w 1974 roku, część jego elementów była składowana w bardzo złych warunkach, jego segmenty zostały zawilgocone, pojawiły się bakterie, które zniszczyły wiele elementów. Część tych elementów odtworzono na podstawie zdjęć, opisów i istniejących elementów. Rekonstrukcję przeprowadziła Pracownia Rzeźby Polichromicznej profesor Ewy Roznerskiej - Świerczewskiej UMK w Toruniu

 

Ołtarz główny przed 1974 r. Ołtarz główny po 1974 r.

 

2000 r. Ołtarz główny po rekonstrukcji

 

 

Zrekonstruowany ołtarz główny, jest perłą farnej świątyni. Za czas jego powstania przyjmuje się rok 1891.

 

Elementem głównym ołtarza jest blisko dwumetrowy krucyfiks ołtarzowy, późnogotycki z polichromowanego drewna, szkoły włosko - tyrolskiej z roku 1511, tj. roku wybudowania obecnej świątyni.

 

Centralnym punktem ołtarza jest przedstawiony realistycznie Ukrzyżowany Chrystus. Kompozycję ołtarza dopełniają, niemal naturalnej wielkości, figuralne wyobrażenia Matki Bożej Bolesnej po lewej i św. Jana Apostoła po prawej stronie. Obie rzeźby wykonano w polichromowanym drewnie w XIX w.

 

Postaci „grupy ukrzyżowania" umieszczone zostały pośród wysokich, solidnych kolumn, z bogato złoconymi kapitelami (głowicami) porządku korynckiego.

 

W części nad Krzyżem z tkaninowym tłem koloru rubinowego, wyprofilowano sklepienie ołtarza w formie łuku (złocone elementy kwiatowe i geometryczne).

 

 

Ponad głównym elementem ołtarza, w jego szczytowej części, znajduje się duży, wykonany na płótnie, olejny obraz patrona parafii, św. Jakuba Większego Apostoła, w wyobrażeniu pielgrzyma, patrona pielgrzymów w złoconej ramie.

 

Dodajmy jeszcze, że do roku 1838 ołtarzowy krucyfiks pozostawał na belce tęczowej prezbiterium kościoła.

 

 

We wnękach międzykolumnowych, nad postaciami Matki Bożej i św. Jana, znajdują się „muszle Jakubowe". Powtarzają się ona w ołtarzach bocznych.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W przedniej dolnej części ołtarza (antypedium) znajduje się trójczęściowa płaskorzeźba. W polu środkowym przedstawia scenę Narodzenia Pana Jezusa, w lewym - Pokłon Trzech Króli, w prawym - Pokłon Pasterzy.

 

 płaskorzeźba

 

 

Oba ołtarze boczne kościoła są w stulu rokokowym pochodzą z drugiej połowy XVIII wieku, z mensami (płytami) ołtarzowymi sarkofagowymi i bogato zdobionymi retabulami (częściami górnymi) z parami kolumn i rzeźbami.

 

Lewy boczny ołtarz pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa,

 

z mensą o ornamencie rokajlowym, jest nieznanego autora. Nastawę ołtarza stanowią bogate ornamenty, podobnie zresztą jak i jego nasadę (część najwyższą), gdzie w owalnej ramie umieszczono nowszy od wizerunku Serca Pana Jezusa obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W polu środkowym ołtarza znajduje się obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa na tle schodów wiodących w obłoki. Obraz nie posiada wyraźnych cech stylowych, a po jego bokach stoją figury: po lewej św. Franciszka z Asyżu, po prawej św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus. Aktualnie (po konserwacji) całość ołtarza została utrzymana w tonacji ciemnego brązu z bogatymi złoceniami elementów roślinnych i architektonicznych. Trzeba dodać, że w okresie wcześniejszym, ów ołtarz był pw. Anioła Stróża, którego figura (nieco zniszczona) do dziś jest zachowana. W omawianym tu już owalu nasady, znajdował się obraz św. Antoniego z Dzieciątkiem. Przy tym ołtarzu są odprawiane Nowenny do Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz pierwszopiątkowe Wystawienia Najświętszego Sakramentu. Ołtarz ten służy każdego roku jako Grób Pana Jezusa, podczas Świętego Triduum Paschalnego. Odnowiony ołtarz został odrestaurowany przez mgr Witolda Kondratowicza - konserwatora zabytków sztuki z Torunia. Jest to jedno z pierwszych dzieł zrealizowanych według zamysłu księdza Proboszcza z pomocą finansową dobrodziejów i wiernych.  Powrócił historyczny wystrój świętojakubowej fary.

 

Wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy

 

św. Franciszek Lewy boczny

św. Antoni

 

Obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa

 

 

Prawy boczny ołtarz  pw. Matki Bożej Anielskiej,

 

również jest nieznanego autora. Powstał w tym samym okresie, co ołtarz Serca Pana Jezusa. Mensa ołtarza posiada i tu bogaty ornament rokajlowy. Również bogato ornamentowana jest nastawa ołtarza z parą kolumn o głowicach porządku korynckiego. W retabulu (polu środkowym) ołtarza, umieszczony jest obraz na płótnie (nieznanego autora) Adoracji Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem, siedzącej na obłokach, otoczonej muzykującymi aniołami. W tle umieszczono scenę krajobrazową. W nasadzie ołtarza (u samej góry) barokowy obraz olejny na płótnie z połowy XVIII wieku (nieznanego pochodzenia), przedstawiający św. Barbarę, trzymającą w prawej ręce kielich z Hostią a w lewej palmę swego męczeństwa. Zwornikiem obu obrazów jest umieszczony na górnym gzymsie bogato złocony kartusz herbowy, z symbolem Maryi i osadzoną nań koroną. Ten ołtarz każdego Wielkiego Tygodnia jest miejscem uwięzienia Pana Jezusa tzw. Ciemnicy. Ołtarz odrestaurowany w roku 1999 przez prof. Ewę Roznerską - Świerczewską z Wydziału Konserwacji Zabytków UMK w Toruniu utrzymano w tonacji ciemnego brązu z bogatymi złoceniami ornamentyki i architektonicznych części składowych.

 

św. Barbara Prawy boczny

Adoracja Najświętszej

Maryi Panny

 

Odrestaurowane ołtarze boczne i zrekonstruowany ołtarz główny stanowią votum Świętego Roku Jubileuszowego farnej wspólnoty parafialnej pod przewodnictwem ks. Zenona Lewandowskiego. Natchniony zamysł Przewielebnego księdza Z. Lewandowskiego, proboszcza na farnym wzgórzu od 1994 r., zrealizowała z wielkim pietyzmem prof. Ewa Roznerska - Świerczewska z UMK w Toruniu.

Słowa wielkiej wdzięczności należą się ofiarodawcom, dobrodziejom i sympatykom naszej mogileńskiej fary.

Opracowano na podstawie tekstu p. J. Goździckiego i dostępnych materiałów

 

 

Współczesny wystrój wnętrza kościoła - 2006 r.

 

Na sklepieniu nawy głównej znajduje się malarstwo tzw. płaszczyznowe przedstawiające dwunastu apostołów, każdy umieszczony w innym polu. Na chórze kościelnym znajdują się organy przeniesione ze zboru luterańskiego, który do 1960 roku stał na mogileńskim Rynku. Organy te są marki Opus 821, wykonane przez firmę Schlag & Sohne Schweidnitz w XIX w. Z prezbiterium do zakrystii wejście z łukiem gotyckim tęczowym, drzwi są żelazne ze skośną kratownicą i rozetą oraz dwuryglowym zamkiem, wykonane w Poznaniu w 1638 roku.

< zobacz >

Zakrystia sklepienie kolebkowe. W kruchcie zachodniej znajduje się kamienna późnogotycka kropielnica, w kształcie kielicha z 1511 r.

< zobacz >

 

   

w górę