Chrztu Świętego
	Bierzmowania
	Eucharystii
	Pokuty i Pojednania
	Namaszczenia Chorych
	Małżeństwa

Sakrament Chrztu Świętego

 Nazywany jest chrztem ze względu na główny obrzęd, przez który jest sprawowany: chrzcić oznacza "zanurzyć" w wodzie. Kto jest ochrzczony, zostaje zanurzony w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim jako "nowe stworzenie" (2 Kor 5,17). Określany jest także jako "obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym" (Tt 3,5) i "oświecenie", ponieważ ochrzczony staje się "synem światłości" (Ef 5,8).

Jezus po swoim zmartwychwstaniu daje Apostołom nakaz: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna , i Ducha Świętego" (Mt 28, 19-20).

Kościół celebruje chrzest od dnia Pięćdziesiątnicy; udziela go tym, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa.

Istotny obrzęd tego sakramentu polega na polaniu głowy kandydata wodą lub zanurzeniem go w wodzie z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, to znaczy Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Zdolny do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek, jeszcze nie ochrzczony. Chrzcić może biskup, prezbiter, a w Kościele łacińskim także diakon. W razie konieczności może ochrzcić każda osoba, pod warunkiem że chce uczynić to, co czyni Kościół, gdy chrzci. Polewa wodą głowę kandydata i wymawia trynitarną  formułę chrzcielną: "Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego".

 Przytoczono tekst z Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

Udzielany jest w:

                       I sobotę miesiąca,

                       III niedzielę miesiąca,

                       lub  w innym odpowiednim terminie.

Potrzebne dokumenty:

1. Akt urodzenia.

2. Świadectwo ślubu kościelnego rodziców.

3. Zaświadczenie z parafii zamieszkania rodziców chrzestnych.

Symbole liturgii chrzcielnej

 

 

Znak krzyża na czole dziecka

- jest gestem starożytnym, wg. św. Augustyna dawał katechumenowi prawo do tytułu chrześcijanina. Czyniony na początku celebracji wyciska pieczęć Chrystusa na mającym do Niego należeć i oznacza łaskę odkupienia, jaką nabył On dla każdego człowieka.

 

 

 

 

Woda chrzcielna

- obmyciu wodą towarzyszą sława formuły chrzcielnej " N , ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego", stanowią tzw. materię i formę tego sakramentu. Poprzez tę czynność dziecko zostaje zanurzone w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, dzięki czemu jest oczyszczone od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego i osobistego i staje się przybranym dzieckiem Boga. W starożytności chrześcijańskiej udzielano chrztu przez trzykrotne zanurzenie  i wynurzenie ze źródła chrzcielnego. Zanurzenie w wodzie oznaczało śmierć dla grzechu, a wynurzenie z wody było znakiem narodzin do nowego życia dziecka Bożego. Woda chrzcielna nabiera nadprzyrodzonej mocy dzięki modlitwie poświęcenia. W najważniejszej części tej modlitwy kapłan zwraca się do Boga tymi słowami: "Prosimy Cię Panie, niech przez Twojego Syna zstąpi na tę wodę moc Ducha Świętego, aby wszyscy, przez chrzest pogrzebani razem z Chrystusem w śmierci, z Nim też powstali do nowego życia".

 

Krzyżmo

- olej z oliwek zmieszany z balsamem, poświęcony przez biskupa w Wielki Czwarte, używany przy udzielaniu sakramentów chrztu, bierzmowania i święceń kapłańskich. Namaszczenie krzyżmem jest znakiem włączenia do Ludu Bożego i uczestniczenia w królewskim kapłaństwie Chrystusa, upodabnia ochrzczonego do Chrystusa (namaszczonego Duchem Świętym), pozwala mu być uczestnikiem namaszczenia królów, proroków i kapłanów Starego Testamentu, czyni go człowiekiem ludu królewskiego i kapłańskiego.

 

 

 

 

Świeca chrzcielna

- oznacza, że ochrzczony został oświecony przez Chrystusa i sam staje się światłością wobec świata. Ojciec dziecka zapala ją od świecy paschalnej. Jest wezwaniem dla rodziców i rodziców chrzestnych, by podtrzymywali światło wiary w życiu dziecka.

 

 

 

 

 

 

Nałożenie białej szaty

- ukazuje, że ochrzczony "przyoblekł się w Chrystusa" (Ga 3, 27) i zmartwychwstał z Chrystusem. Symbolizuje godność dziecka Bożego. Można na niej zamieścić imię dziecka i datę jego chrztu.

 

 

 

 Sakrament Bierzmowania

Nazywa się bierzmowaniem (confirmatio), ponieważ ten sakrament utwierdza chrzest i umacnia łaskę chrzcielną. Istotnym obrzędem bierzmowania jest namaszczenie świętym krzyżmem (olejem zmieszanym z balsamem, poświęconym przez biskupa), którego dokonuje się z nałożeniem ręki i przez słowa sakramentalne, właściwe temu obrzędowi. To namaszczenie dokonuje się na czole ochrzczonego ze słowami: "Przyjmij znamię Ducha Świętego". Możne go otrzymać, tylko jeden raz, ochrzczony będący w stanie łaski. Szafarzem bierzmowania jest biskup. W ten sposób wyraża się więź bierzmowanego z Kościołem w jego wymiarze apostolskim. Skutkiem sakramentu bierzmowania jest specjalne wylanie Ducha Świętego, jak to, które zostało udzielone w dniu Pięćdziesiątnicy. Wyciska ono w duszy niezatarte znamię - charakter, przynosi wzrost łaski chrzcielnej: zakorzenia głębiej w synostwie Bożym, ściślej jednoczy nas z Chrystusem i Jego Kościołem; pomnaża w nas dary Ducha Świętego; udziela specjalnej mocy do wyznawania wiary chrześcijańskiej.

 Przytoczono tekst z Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

Sakrament bierzmowania udzielany jest uczniom III klas gimnazjum przez ks. Biskupa, ponieważ ten sakrament wprowadza młodego chrześcijanina w dojrzałe życie religijne. Dorośli, którzy sakramentu bierzmowania nie przyjęli, mogą włączyć się do grupy po uprzednim zgłoszeniu się w kancelarii parafialnej celem uzyskania odpowiednich informacji.

Przygotowania do Sakramentu Bierzmowania odbywają się we wtorki o godzinie 17:30 

Kandydaci zgłaszają się na początku klasy pierwszej gimnazjalnej w swojej parafii.

Postępowanie kandydata:

1. Składa prośbę podpisaną przez siebie i rodziców na ręce prowadzącego przygotowanie.

2. Jeżeli kandydat jest z innej parafii - dostarcza stosowną zgodę duszpasterzy z parafii zamieszkania i postępuje jak powyżej.

3. Jeżeli był on ochrzczony poza naszą parafią i poza naszą parafią przystąpił do I Komunii Świętej, w odpowiednim czasie dostarcza skrócony wyciąg aktu chrztu.

4. Odpowiednio wcześniej obiera sobie imię bierzmowania. Zazwyczaj jest to jedno z imion otrzymanych na chrzcie. Jeżeli natomiast, obydwa imiona chrzcielne nie są imionami świętych patronów, obiera on sobie trzecie (musi to być imię osoby świętej).

5. Wybiera "Patrona" bierzmowania.

Patronem bierzmowanego powinna być osoba bliska osobowości kandydata. Kandydat zna i naśladuje swojego Patrona, modli się do Boga przez Jego orędownictwo. Wybór patrona nie może być podyktowany wpływem mody czy też opinii otoczenia. Przy bierzmowaniu, podobnie jak przy chrzcie, kandydaci powinni poszukiwać pomocy duchowej, wybierając sobie świadka bierzmowania. Zaleca się, żeby był nim ktoś z rodziców chrzestnych, by wyraźnie zaznaczyć jedność obu sakramentów.

Sakramentu Bierzmowania

udzielił ks. Biskup Wojciech Polak we wtorek, 15 maja 2007 r. o godz. 18.00, w czasie wizytacji duszpasterskiej naszej parafii.

Sakrament Eucharystii

Niezgłębione bogactwo tego sakramentu wyrażone jest przez wiele różnych nazw, które ukazują jego szczególny aspekt. Najczęściej nazywa się go: Eucharystią , Mszą Świętą, Wieczerzą Pańską, Łamaniem Chleba, Zgromadzeniem eucharystycznym, Pamiątką Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pana, Najświętszą Ofiarą, Świętą i Boską liturgią, świętymi Tajemnicami, Najświętszym Sakramentem ołtarza, Komunią Świętą.

Eucharystia jest ofiarą Ciała i Krwi Pana Jezusa, którą On ustanowił, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić ofiarę Krzyża i tak powierzyć Kościołowi pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania. Jest znakiem jedności, więzią miłości, ucztą paschalną, podczas której przyjmujemy Chrystusa, duszę napełniamy łaską i otrzymujemy zadatek przyszłej chwały.

Chrystus ustanowił Eucharystię w Wielki Czwartek "tej nocy, kiedy został wydany" (1 Kor 11,23), celebrując ze swoimi Apostołami Ostatnią Wieczerzę. Zgromadziwszy swoich Apostołów w Wieczerniku, Jezus wziął w swoje ręce chleb, połamał go i podał im, mówiąc: "Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy: to jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane". Następnie wziął w swoje ręce kielich z winem, mówiąc: "Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: to jest bowiem kielich Krwi mojej nowego i wiecznego Przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę"

 Przytoczono tekst z Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

                      Intencje Mszalne 

Sakrament Pokuty i Pojednania - Spowiedź Święta

Nazywa się go sakramentem pokuty, pojednania, przebaczenia, spowiedzi, nawrócenia. Chrystus ustanowił ten sakrament w celu nawrócenia ochrzczonych, którzy oddalili się od Niego przez grzech. Zmartwychwstały Pan ustanowił ten sakrament, gdy wieczorem w dniu Paschy ukazał się swoim Apostołom i rzekł do nich: "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20,19). Pokuta wewnętrzna jest poruszeniem "skruszonego serca" (Ps 51,19), dotkniętego łaską Bożą, pobudzająca do odpowiedzi na miłosierną miłość Boga. Zakłada ból i odwrócenie się od popełnionych grzechów, mocne postanowienie, by już więcej nie grzeszyć w przyszłości oraz ufność w pomoc Bożą. Żywi się nadzieją na miłosierdzie Boże. Wewnętrzna pokuta chrześcijańska może wyrażać się w bardzo zróżnicowanych formach, przede wszystkim przez post, modlitwę i jałmużnę. Te i wiele innych jeszcze form pokuty mogą być praktykowane w codziennym życiu chrześcijanina, zwłaszcza w czasie Wielkiego Postu i w każdy piątek, który jest dniem pokuty. Skutkami sakramentu pokuty są: pojednanie z Bogiem, a więc odpuszczenie grzechów; pojednanie z Kościołem; odzyskanie stanu łaski, jeśli zastała utracona, darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne i darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych będących skutkiem grzechu; pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin.

Przytoczono tekst z Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

Rachunek sumienia

Rachunek sumienia wpisuje się w życie chrześcijanina jako integralny element pracy nad sobą. Propozycja zawarta poniżej jest jedną z wielu, które można by przedstawić. Przy poszczególnych przykazaniach znajdujemy wiele szczegółowych problemów, które nie dotyczą wszystkich ludzi. Każdy bowiem ma inne grzechy i jest w innym miejscu na drodze ku pełni nawrócenia. Stąd ważne jest przede wszystkim zwrócenia uwagi na fakt, że są tam wymienione grzechy śmiertelne i powszednie, a oprócz tego sprawy, które mogą mieć charakter zaniedbań. Mamy nadzieję, że ta mała pomoc, którą proponujemy, posłuży dobremu przeżyciu sakramentu pojednania i ostatecznie głębokiej i trwałej przemianie każdego, kto zbliża się do konfesjonału w duchu szczerego nawrócenia i z mocnym postanowieniem poprawy.

Za Przewodnikiem Katolickim nr 12 z dnia 25.03.2007 r.

 W dni powszednie przed Mszą Św. i podczas Mszy Św.

 W niedzielę na początku i w czasie każdej Mszy Św.

 Zawsze na życzenie 

 W I czwartek miesiąca od godz. 17:00

  W I piątek miesiąca od godz. 17:00

Sakrament Namaszczenia Chorych

Stosowny czas na jego przyjęcie zachodzi wtedy, gdy wiernemu zaczyna zagrażać śmierć z powodu choroby lub starości. Ten sam wierny może przyjąć go powtórnie, gdy choroba się pogłębia, lub w przypadku nowej ciężkiej choroby. Jeśli okoliczności to zalecają, jego celebracja może być poprzedzona sakramentem pokuty. Sakramentu namaszczenia chorych mogą udzielać tylko kapłani. Istotą celebracji tego sakramentu jest przede wszystkim namaszczenie olejem poświęconym - czoła i rąk; namaszczeniu temu towarzyszy modlitwa kapłana, który prosi o specjalną łaskę tego sakramentu. Sakrament namaszczenia chorych udziela specjalnej łaski, która jednoczy wewnętrznie chorego z męką Chrystusa, dla jego własnego dobra oraz dla dobra Kościoła, dając mu pocieszenie, pokój, siłę, a także przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł się wyspowiadać. Sakrament ten prowadzi niekiedy także, jeśli taka jest wola Boża, do uzdrowienia ciała. W każdym przypadku namaszczenie to przygotowuje chorego na przejście do domu Ojca.

Wiatyk jest Eucharystią, którą przyjmują ci, którzy kończą swoje ziemskie życie i przygotowują się na przejście do życia wiecznego.

Przytoczono tekst z Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

Udzielany zawsze jest na prośbę chorego lub rodziny oraz podczas parafialnych dni chorych

 Przeznaczony jest tylko dla tych, którzy znajdują się w niebezpieczeństwie śmierci. Osobom osłabionym podeszłym wiekiem można udzielić namaszczenia chorych również wtedy, gdy nie zagraża im niebezpieczna choroba.

• Chorym, którzy stracili przytomność, udziela się sakramentu, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że jako wierzący prosiliby o to, gdyby byli przytomni.

• Nie udziela się go osobom zmarłym, ani tym, które uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim.

Materią sakramentu jest olej albo, gdy okoliczności tego wymagają, inny olej roślinny. Biskup święci olej w Wielki Czwartek.

Pogrzeb

Potrzebne dokumentu przy zgłoszeniu:

1.     akt zgonu

2.     zaświadczenie o przyjętych sakramentach św.

Sakrament Małżeństwa

Małżeństwo nie jest obowiązkiem dla wszystkich. Bóg powołuje niektórych mężczyzn i niektóre kobiety, aby zrezygnowali z wielkiego dobra małżeństwa i szli za Panem Jezusem, wybierając życie w dziewictwie lub celibacie, troszcząc się o sprawy Pana i starając się Jemu podobać, i stali się w ten sposób wymownym znakiem absolutnego pierwszeństwa miłości Chrystusa oraz żarliwego oczekiwania Jego chwalebnego przyjścia. Ponieważ małżeństwo czyni małżonków publicznym stanem życia w Kościele, powinno być zawierane publicznie,  w ramach celebracji liturgicznej, wobec kapłana oraz świadków. Zgoda małżeńska jest wyrażeniem przez mężczyznę i kobietę woli do wzajemnego i trwałego oddania się, w celu życia w przymierzu wiernej i płodnej miłości. Ponieważ zgoda "stwarza małżeństwo", jest ona nieodzowna i niezastąpiona. Aby małżeństwo było ważne, zgoda musi mieć za przedmiot prawdziwe małżeństwo, być aktem ludzkim, świadomym i wolnym, podjętym nie pod przemocą czy przymusem. Sakrament małżeństwa rodzi między małżonkami węzeł wieczysty i wyłączny. Zgoda, przez którą małżonkowie oddają się sobie i przyjmują wzajemnie, zostaje przypieczętowana przez samego Boga. Dlatego zawarte i dopełnione małżeństwo osób ochrzczonych nie może być nigdy rozwiązane. Ponadto sakrament ten udziela małżonkom koniecznej łaski do osiągania w życiu małżeńskim świętości oraz odpowiedzialnego przyjęcia dzieci i ich wychowania.

Wykorzystano tekst z Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

Potrzebne dokumenty:

1. Metryka chrztu św. wydana w ostatnich 3 miesiącach.

2. Zaświadczenie o braku okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa z USC lub dokument ślubu cywilnego.

3. Dowód osobisty.

4. Świadectwo ukończenia religii.

5. Zaświadczenie o ukończeniu katechezy przedmałżeńskiej.

Narzeczeni zobowiązani są zgłosić się do Biura Parafialnego na 3 miesiące przed planowanym ślubem. Narzeczeni musza mieć ukończone 18 lat.

Parafialna katecheza młodzieży szkół ponadgimnazjalnych odbywa się 

Po katechezie uczestnicy otrzymują - Indeks Uczestnika Katechezy Parafialnej z zaświadczeniem o odbyciu przygotowania przedślubnego.

Zapowiedzi przedślubne